یک سفر داشتم از تهران به میانه با قطار پردیس که جزو قطار های خوب محسوب میشه به علت سرمای زمستان اجباراً لباس ضخیم پوشیده بودم ولی وقتی قطار حرکت کرد یواش یواش پشیمان

شدم ،هوای قطار زیادی گرم بود و رفته رفته گرمتر میشد تا جایی که غیر قابل تحمل شد و خوب آقایون  طبیعتاً پالتوهاشونو در آوردن ولی خانم ها مجبور به تحمل گرمای طاقت فرسا بودن ,شاید

به علت گرانی سونا مسئولین قطار فکر کردن مسافرین با پرداخت پول یک سفر با قطار  با خوشحالی از سونای خشک هم استفاده می کنند.

از مهماندار قطار خواهش کردم که درجه گرمای قطار را کمتر کنند گفتند بسیار خوب , ولی گرما

کماکان ادامه داشت  گویا این سیستم گرمایی یا باید اوج گرما را داشته باشد یا قطع شود و سرما

جانشینش گردد. سعی کردم سرم را با تلویزیون و فیلمی که گداشته بودن مشغول کنم ولی

متاسفانه هیچکدام از هدفون ها کار نمیکرد و ما مجبور به دیدن فیلم صامت بودیم. یاد زمان گذشته

و فیلم های چارلی چاپلین افتادم با این تفاوت که آنها خنده دار بود . از مهماندار خواستم کمی آب

بیاورد گفت باید صبر کنید با مسافران قزوین آب میدهیم به هرحال این راه طولانی را با گرما و فیلم

های صامت سپری کردیم تا به میانه رسیدیم از قطار پیاده شدیم  از باربر خبری نبود   جلوتر رفتیم

به پله های بلند و طولانی رسیدیم خوشبختانه ساک سنگینی نداشتم  به آرامی پایین رفتم ولی

متوجه شدم همان اندازه دوباره باید بالا برویم نگاه کردم که مردم همه ساکی کوچک داشتند

در غیراین صورت خصوصا اگر آدم مسنی بود به هیچ وجه نمیتونست چمدان یزرگی رو از پله ها

یکبار پایین و دوباره بالا ببرد یعنی مردم به خاطر موقعیت این پله ها و نبودن باربر مجبورن از حمل

مایحتاج خود صرفنظر کنند آیا این مردم که از ساده ترین امکانات قطار و راه آهن و ایستگاه آن

محرومند مظلوم و صبور نیستند؟